Marathon - #dichtober #haiku #wolken #weerHaiku

renners slalommen

over blauwe luchtwegen

wolkenmarathon

Ik doe mee met #dichtober. Het woord is: marathon 

Doorloper

Je hebt het niet

van mij maar als

je goed kijkt dan

zie je het zelf

De blos kleurt rood

het ijs drukt iets

harder tegen

de schenen aan

Ik kijk nog een

keer om en weet

dat lopen best

lijkt op schaatsen

Die eenzaamheid

van wuivende

rietkragen en

verder leegte

Niets stoort alleen

de kou stormt je

wangen rood tot

de horizon

Published with Blogger-droid v2.0.4

Bevroren hardloper

De rug krom van
het lopen zet
mijn voet moeizaam
een stap verder

Mij tegemoet
sjokt een ander
zich de kou van
zijn benen af

Ik kijk omhoog
wolken dampen
de kou nog iets
verder vooruit

Het wordt koud zucht
de nieuwslezer
mijn lijf kraakt al
bevroren ijs

Wind mee

De regen slaat

op mijn schouders

waait een duwtje

mee in de rug

Om mij staren

wolken nat ze

plensen al hun

ongenoegens

Over mij heen

het fietspad kleurt

extra zwart als

het vochtig is

Mijn haar wappert

voor mij uit en

hapt mijn mond in

eten de wind

Nog een plens toe

het fietspad zucht

onder stampen

van mijn schoenen

Daar koekeloert

een vlaag wind haalt

mij in en zet

me snel thuis af

Published with Blogger-droid v2.0.3

Mistregen

Het regent dat

het mist de wind

blaast de natte

kou over mij

De verte is

veranderd in

witte nevel

en schuimkoppen

Ze slaan met de

wind in de rug

op de stenen

van deze dijk

Ik zwoeg vooruit

ternauwernood

zie ik de bocht

voor mij rijzen

Geen berg is hoog

genoeg voor de

tegenwind bij

het hardlopen

Published with Blogger-droid v2.0.2

Voorbij tegenwind

Als ik de hoek
om ben dan wordt
de lucht wit het
water is groen

Alles klotst en
host mee op wind
die tevreden
slaat tot golfjes

De zon aan de
andere kant
maakt het liever
dan het mag zijn

Ik ren door voel
de volgende
hoek hoe wind mij
grijpt van voren

Published with Blogger-droid v1.7.4

In paradisum

Ze hollen me
achterna maar
halen mij nooit
op tijd meer in

De rij bomen
langs het kanaal
vertelt dat de
zon zomer schijnt

Als ik verder
ben omhelzen
open kliko's
mijn weg vooruit

De vuilnis wordt
opgehaald en
ik hoor nog het
orgel spelen

Gelukzalig
neuriet het in
paradisum
boven alles

Published with Blogger-droid v1.7.4

Binnenvaartschip

De scheepskat kijkt
mij aan als ik
met hem opren
zo hard hij vaart

De schipper zwaait
de kat blikt met
een blik meelij
naar beneden

Het water gonst
ver onder het
raam waaruit hij
mijn rennen ziet

Dan pas ik voor
ze uit motort
monotoon het
scheepsgeluid mee

Ik haal ze in
heel veel verder
hol ik de brug
over zie ze

Ik zwaai naar ze
de schipper is
te klein voor het
terugzwaaien

Published with Blogger-droid v1.7.1

De compositie van de hemel

Als een schrijver als Harry Mulisch begraven wordt, is het goed de hemel in de gaten te houden. De verschijning van de regenboog boven de Amstel vormde zeker een prachtig moment. Het schip voer van de binnenstad naar de begraafplaats Zorgvlied. Zoiets kan geen toeval zijn.

De verteller van een verhaal zou het achterwege laten. Aangezien het verhaal alle geloofwaardigheid verloor door deze toevalstreffer. Harry Mulisch zou het juist in zijn verhaal hebben gebracht. Het kwam mooi uit en je kunt met een toevalstreffer zo heerlijk de spot drijven.

De wolkenhemel vandaag was helemaal ingericht voor spektakel. Een betere dag kun je niet hebben op je begrafenis. Af en toe een flinke regenbui en daarnaast een wolkenhemel die elk moment weer een nieuwe compositie schreef.

Ergens op het moment dat de hemelse regisseur een regenboog toonde, was ik aan het hardlopen. Ver weg, ergens ter hoogte van Zorgvlied zag ik daar een enorme wolkenkolom opstijgen. Alsof de hemel wees dat je daar moest zijn. Misschien was het de kolom waar op het essentiële moment de regen uit viel voor de regenboog.

De enorme grijze wolkensliert wees omhoog. Het leek of de hele stad in vuur en vlam stond. Maar de rookwolken gingen niet omhoog, ze bleven statisch hangen ergens ter hoogte van Zorgvlied. Alsof de hemel een laatste groet gaf aan een schrijver die van de hemel hield en haar (her)ontdekte.


Ik hoorde Mulisch wel eens de uitspraak doen dat als je na je dood koos voor begraven worden, dat je dan teruggegeven werd aan de moeder. Als je koos voor crematie, koos je voor de vader. Het vuur stond volgens hem symbool voor de vader. De wolkenkolom leek op een boodschap van de vader. Voor mij verandert er natuurlijk niet veel. Ik heb nog genoeg boeken hem niet gelezen. Het oeuvre is veelzijdig en groot(s) genoeg.

Alles tegelijk

Ik wil alles
tegelijk
hardlopen
eten en
schrijven van
de zon die
zakt omlaag

Terwijl  ik
ren zie ik
de wereld
van goud en
lucht donker
hangen op
het ritme
van mijn loop

Eten en
schrijven past
samen met
hardlopen
in een vers
waarbij de
zon onder gaat
en hollend
voort mijmer

Dit gedicht
is dan het
laatste en
enige
dat nog blijft
alles wat
tegelijk
moet verdwijnt
een regel
en vliegt weg