Het regende
gerrit is dood
dacht ik terwijl
ik wegholde
Schimmen schuilden
rond het kasteel
torens onaf
zweefde regen
In slierten nat
op het fietspad
stonden bomen
streng in de rij
Alsof ze de
begrafenis
speelden trokken
ze ernstig smoel
In dat dichte
wolkendek zag
ik eindelijk
een brede grijns
Gerrit is niet
dood kijk maar in
je boekenkast
en lees het zelf
De almanak
laat de dode
dichter zien hij
leest een vers voor
De trage stem
laveert tussen
zijn woorden en
rijmt zijn regels
Het lijkt of hij
weer leeft zo spreekt
zijn stem in de
kamer mij thuis
Alleen dit vers
is nog de rest
rust onder een
laagje aarde
Een rondje om
de maan vloog ik
goud scheen mij toe
van achteren
Ik was terug
en ontdekte
wat ik miste
voor ik vertrok
De hemel mag
dan azuren
in blauw of in
een sterrenpracht
Aan woorden niet
genoeg het zijn
de tranen die
lang druppelen
Vooral droge
tranen maken
de prop in de
keel nog harder
Ik had gedag
willen zeggen
en bedanken
voor je verzen
Nu lig je op
schoot en slurp ik
de woorden of
je nog wel leeft
Gerrit bedankt
