De band puft zich
leeg terwijl wij
boodschappen doen
voor het weekend
Hij zucht en blaast
om de zware
weg die hij ging
en straks moet gaan
Als ze opstapt
trapt ze traag weg
hij fietst zwaar zegt
ze tegen mij
De band is lek
leeg drukt het wiel
op het asfalt
dat wordt lopen
Momenten van
zijn moment en
haar moment zijn
moment samen
Op het moment
spant zich een heus
momentum vol
van momenten
Dubbel honderd
momenten komt
uur na uur een
ander verhaal
Een huwelijk
of een scheiding
geboorte of
het is de dood
Wat bindt zijn de
verhalen in
elk moment een
belevenis
Meer kan ik er
niet van maken
resten van het
eten resten
De rest knalt de
vuilnisbak in
afgekloven
opgerakeld
Vuurwerk spoedt zich
in allerijl
spitsen hoog in
punten van vuur
De zon laagt zich
langzaam omhoog
nog even en
het is voorbij
Je zegt niks maar
dit moment zegt
genoeg voor het
even samen
Alles tintelt
in de kleuren
van de ochtend
ik kan je zien
Lichten achter
de wolken zo
begeerlijk nog
onder dekens
Een zwaan klept mijn
droom wakker de
veren dreigend
opgetrokken
De dreiging is
te groot voor de
vrede weg vliegt
hij door je licht
Voor de eerste
ronde lig ik
eruit ik mag
mijn bies pakken
Zonder woorden
verbannen ze
mijn gedichten
naar prullaria
Daar tussen de
snippers papier
liggen ze voor
het vergeten
Van verdriet kun
je huilen maar
ook van woede
en onbegrip
Ik dichtte een
middag aan een
dichtwedstrijd de
regels dreven
Vol emotie
van het papier
geen woord bleef in
een stilzwijgen
Het geploeter
werd beloond er
stond zowaar een
hoogstaand gedicht
Maar de heren
dichtmeesters zijn
anders in hun
dichtersoordeel
Je schilderde
woorden op het
witte doek in
een lange stroom
Het leek wel een
rivier met in
de lucht wolken
koeien op gras
Ik keek en ik
vergeleek met
wat ik zag het
klopt niet zei ik
Dat zijn niet de
wolken echt zei
je maar zo ben
ik van binnen
