ezel en een kwast
drukken vlekken in de lucht
een wolkenmaker
Je schilderde
woorden op het
witte doek in
een lange stroom
Het leek wel een
rivier met in
de lucht wolken
koeien op gras
Ik keek en ik
vergeleek met
wat ik zag het
klopt niet zei ik
Dat zijn niet de
wolken echt zei
je maar zo ben
ik van binnen
Ik droomde je
liep langs mijn huis
met schilderskwast
en een ezel
Ik zwaaide en
riep je zwaaide
terug terwijl
je verder liep
Waar ga je heen
riep ik je was
onderweg naar
iemand anders
En ging verder
tot ik later
je zag zitten
aan het water
Voor ons kronkelt
de ijssel een
groene deken
gras om rivier
En de wolken
dobberen een
volle straat van
witte kopjes
Ver weg boven
ons zwermt ze in
kleine vlokjes
schaapachtig blauw
Niet het huis waar
hij woonde straalt
zijn geest uit maar
de wolkenlucht
Ik reisde naar
utrecht om licht
te zien maar kreeg
een opkikker
Voor het einde
spreidde zich een
verhaal over
het podium uit
Zonder woorden
gebaarde het
een verhaal dat
mij zo meetrok
Pas op de weg
terug naar huis
besefte ik
wat licht gezien