De zomer kust
haar warmte de
kamer binnen
loom ademt wind
Door het raampje
blaast de merel
zijn ochtendlied
vol trillers hoog
Ritselen de
bladeren hun
vreugde voor het
licht van de zon
Tot het teveel
wordt aardbeien
verbranden tot
verschrompelen
De moestuin roept
om water en
verkoel planten
uit de tuinslang
Museum in
de open lucht
de plaggenhut
van toen naar nu
De familie
neemt weer hun plaats
achter ruitjes
onder plaggen
Ze turen de
diepte in van
verleden de
herinnering
Tot ik thuis het
fotoboek plak
en zie het was
ergens anders
Het regende
gerrit is dood
dacht ik terwijl
ik wegholde
Schimmen schuilden
rond het kasteel
torens onaf
zweefde regen
In slierten nat
op het fietspad
stonden bomen
streng in de rij
Alsof ze de
begrafenis
speelden trokken
ze ernstig smoel
In dat dichte
wolkendek zag
ik eindelijk
een brede grijns
Gerrit is niet
dood kijk maar in
je boekenkast
en lees het zelf
Een instituut
ben ik compleet
met de lange
gangen gebouw
Rode baksteen
kleeft vol aan de
buitenkant in
deze bunker
Van wijsheid en
papier verblijft
de wetenschap
zonder dralen
Voor alles is
een formulier
met een eigen
handtekening
Dat instituut
ben ik op mijn
voorhoofd staat het
goed geschreven
Een mug danst op
en neer mijn keel
binnen ademt
een teug hem op
Kriebel hoest mijn
keel hem uit maar
elke hap van
mijn adem jeukt
Een woord spreken
is genoeg voor
een flinke hoest
is de mug weg
Het kriebelt door
lang nadat hij
binnenvloog zwermt
de jeukhoest door
Het is moeilijk
afscheid nemen
van een held als
deze nelson
Hij streed apart
voor gelijkheid
in de kleur van
zijn eigen huid
Een held mag niet
dood laat hem toch
blijven leven
waarvoor hij vocht
Daarom blaast een
apparaat zijn
laatste adem
in laat hem gaan
Als je goed kijkt
valt licht anders
door bladeren
en het groen bos
Streelt zomerlicht
naar achteren
en maakt een grot
licht duisternis
Als ik goed kijk
zie ik hoe zijn
gezicht zomer
door bomen grijnst
Het is te laat
ik tel alle
lichtstralen die
weer verdwijnen
