Staan de mensen
er op vraagt de
man die langsfietst
en mij ziet staan
Ik zet de lucht
op de foto
zeg ik rustig
hij is al weg
Ik kijk nog eens
goed en zie de
gezichten van
hen die waren
Ze zweven voor
het geestesoog
en drijven op
het licht de zon
Ik die denk dat
het de wolken
zijn leg mensen
zo fotovast
Museum in
de open lucht
de plaggenhut
van toen naar nu
De familie
neemt weer hun plaats
achter ruitjes
onder plaggen
Ze turen de
diepte in van
verleden de
herinnering
Tot ik thuis het
fotoboek plak
en zie het was
ergens anders
De camera
bengelt aan mijn
arm voorover
hang ik het raam
Ze kijkt omhoog
ziet fotograaf
uit het raam een
beeld vastschieten
Dan kijkt ze de
kant van het beeld
pakt haar mobiel
en wijst omhoog
Te mooi om niet
te pakken klikt
het toestel wat
ik zojuist zie
