De trein van het
geweten doemt
op in de bocht
van de spoorrails
Herfstbladeren
maken het spoor
glad zodat hij
langs het doel schiet
Ik wacht handen
in de zakken
mijn mond blaast de
wolken stoom uit
Nu wacht ik de
volgende trein
misschien raast hij
op tijd stil hier
Schrijf een eindje
op het einde
nadert zijn eind
nog een eindje
Dan ben je er
voor het schrijven
uit de inkt is
straks lekker droog
Wat overblijft
is het verhaal
dat helemaal
op verhaal komt
Maar het einde
nadert de tijd
samen is het
verhaal voorbij
De donkerte
van de herfst vind
ik wel shittig
met de natheid
Van het bestaan
overal druipt
de kou van de
regendruppels
De depressie
schuurt donker langs
mij heen als ik
zonder licht fiets
De dynamo
slipt het licht in
een dun straaltje
op het fietspad
Tot ik thuiskom
voel ik warmte
van huiselijk
geluk loeien
De bestemming
is dan bereikt
vijftigduizend
woorden staan er
Het document
barst uit elkaar
van gekakel
opgeschreven
Elke dag een
nieuw stapeltje
woorden dat ik
keurig bijhield
Optelde het
schrijven een som
van woorden die
een doel vormden
Nu staat het er
en mag ik echt
beginnen met
het vertellen
Daar hangt hij een
accolade
chocolade
in schoen verstopt
De boomkruinen
en de wolken
troetelen nog
even de maan
Ik weet ook wel
dat het gewoon
verzonnen is
maar het lijkt echt
Een lucht gebouwd
in de tijd van
het jaar zie ik
lekker letters
Wanneer ik je
kon tekenen
in vegen de
rode tinten
Blos op wangen
het haar keurig
naar achteren
opgestreken
De glimlach een
mona lisa
de ogen in
het mooiste bruin
Maar mijn penseel
strijkt alleen maar
woorden kaal en
zonder een kleur
Het blijft bij een
zwak schilderij
van woorden loos
op doek gekwakt
De kruinen zijn
het hoofd van de
bejaarde man
kaal en futloos
Zwaaien takken
hoog op zuchten
van moeie wind
overdreven
Tikken takken
zachtjes mee op
de donkere
najaarshemel
Hoog dobbert daar
een takkenknot
als kraaiennest
dat winter zwaait
