hard ingehaald
uiteindelijk sta je voor
hetzelfde stoplicht
De trein van het
geweten doemt
op in de bocht
van de spoorrails
Herfstbladeren
maken het spoor
glad zodat hij
langs het doel schiet
Ik wacht handen
in de zakken
mijn mond blaast de
wolken stoom uit
Nu wacht ik de
volgende trein
misschien raast hij
op tijd stil hier