wolken miezeren
van een afscheid onderweg
de cowboyhoed zwaait
Ik pak mijn tas
uit en vind de
documenten
van toen en toen
Plannenmakers
de dromen op
papier waren
luchtkastelen
Als alles niks
blijkt en je met
lege handen
papieren ziet
Zonder boodschap
holle frasen
beloven ze
ooit beterschap
De tas is leeg
het hoofd vol van
de laatste dag
voorbij voorbij
Afscheid nemen
valt dit jaar zwaar
normaal trek ik
zo de deur dicht
Maar vandaag bleef
de klink nog een
tijdje aan mijn
vingers kleven
Ik zag hoe mijn
bureau tegen
de ramen hoog
en traag traande
De stoel was leeg
maar hield zich goed
net als ik dat
komt pas later
Langzaam buigt hij
naar de aarde
takken glad van
groene aanslag
Aan de punten
wijzen trieste
takjes blaadjes
schamel waaien
De volgende
wind is genoeg
je te zijen
en neervlijen
Takken schreien
neerwaardig in
een spiraal van
bomentranen
Collegebanken
kletteren op
als het publiek
klappend opstaat
De tafeltjes
zijn met de hand
teruggeduwd
voor het opstaan
De kleuren zijn
niet meer wat ze
waren alles
is tinten blauw
Maar het zegel
trotse logo
ruim vier eeuwen
staat overeind
Zo is afscheid
de maalsteen van
tijd en groeit de
molen wijsheid
De hoogste tijd
om te gaan het
gas uit de deur
valt in het slot
Er is geen eind
alleen maar een
beginnen ik
doe het over
De zomer volgt
op de herfst de
straten zijn glad
van de hitte
Ik zwaai gedag
weet dat je komt
ik hoef niet op
je te wachten
Tot dadelijk
ik ga alvast
voel je armen
mij zacht kussen