De zonwering
hing omlaag en
weerkaatste het
zonlicht terug
De bomen in
de binnenplaats
waren kaal en
de vogels stil
Ik zette mijn
voeten goed op
het wankele
stenen paadje
Ik wist nog hoe
ze lagen en
waar de gaten
het pad vielen
Daar voelde ik
wat ik het mis
de ochtend en
de wandeling
Maar vooral het
zijn op die plek
verdrijven de
demonen zich
Hoog in de boom
op een tak zat
de roofvogel
dik als een duif
Ik keek omhoog
zijn snavel boog
naar beneden
met minachting
Ik pakte mijn
telefoon want
hij moest op de
foto komen
Ik haalde hem
dichtbij daar op
die hoge tak
in deze boom
Precies op het
moment dat ik
hem in beeld kreeg
vloog de vogel
De jager van
de foto schoot
mis in de hoek
zag je hem gaan
Een duif krijste
een doodskreet in
het bos een spoor
veren sneeuwde
Op dezelfde
tak ging de duif
zitten dik en
voldaan zat hij
Het leek even
de buizerd met
zijn volle lijf
maar hij koerde
Overwinning
tussen takken
vloog iets op maar
het was hem niet
Het tij keert de
wind waait uit een
andere hoek
en verandert
De wereld draait
andersom de
zomer valt nu
in de winter
Mussen vallen
van het dak als
de sneeuw achter
ze aan dwarrelt
En de bomen
verliezen hun
bladeren als
de krokus bloeit
Ik zou in een
omgekeerde
wereld willen
dichten dit vers
Maar ik lees de
halve woorden
zonder dat er
iets veranderd
Een klein hoekje
onderin zegt
dat het boek van
jou is geweest
De bladzijden
glijden langs mijn
vingers ik streel
een boek van jou
Je vingers zijn
hier ook gegaan
ogen volgden
er achteraan
Ze vraten de
letters zinnen
vermicelli
slurpten ze op
Ze geven zich
niet prijs lees maar
wat er staat want
hij spreekt niet meer
Het staat als een
berg zo rotsvast
schuilt vertrouwen
in de spelonk
Ik buig een lied
hele noten
zingen vooruit
door het gewelf
Kon ik zingen
dan floot ik de
wijs zoals het
hoort in de maat
Nu briesen de
stenen in de
grot terug hier
is een monster
Het kronkelpad
neemt me mee naar
de verborgen
levensgangen
Ik hoor het lied
nog meezingen
als ik vertrek
hier zit muziek
Geen woord teveel
muziek zonder
tekst een lied op
lege woorden
Waar ze vandaan
kwam dat weet ik
niet ook niet waar
ze naartoe ging
Ze liep in een
witte jas en
werd omringd door
twee engelen
Ze droegen de
staarten in een
bolletje maar
ze vlogen niet
Daarna verdween
ze het bosje
een engel vast
aan haar lichaam
De buik bolde
koninklijk naar
voren in de
sneeuwwitte jas
De zon scheen vol
behagelijk
tot ze verdween
achter haar aan
Alleen zag ik
licht opvliegen
uit het bosjes
met bolletjes
Een zilveren
komeet schimpt de
hemel een pijl
achter het vuur
Een bolletje
jaagt door het blauw
en trekt een streep
in het azuur
De zon licht de
staart op en geeft
afval zilver
dat het uitlaat
De hemel spiedt
met snelheid door
het luchtruim straks
zijn we te laat
