De weg stijgt het
water omhoog
onder zeggen
golven anders
De hemel is
anders verder
hoger en ook
onbereikbaar
Ik kijk verte
zonder einde
vertelt het zelf
zijn geheimen
Voor mij is het
onverstaanbaar
maar de lik op
mijn wang hoor ik
Wat verdwijnt dat
bewaar ik heel
voorzichtig in
herinnering
Wat is kan ik
niet bewaren
maar de hele
dag bekijken
Je zingt door mijn
mijn oren maar
je klinkt verder
weg dan ik denk
Kon ik je maar
kort aanraken
je lippen heel
snel op mijn wang
Ging naar boven
de lucht te zien
maar keerde met
een boek terug
Wolken lazen
woorden glazen
rinkelden in
regels verhaal
Ik geloof dat
ik nog een keer
keek naar omhoog
het was niet meer
Ik verdween in
een la van het
geheugen en
zag vandaag licht
Iemand schoof de
la traag open
hij schokte een
beetje voor kort
Daarna liep hij
op rolletjes
ik rolde mee
naar het daglicht
Gisteren wist
ik niet wanneer
de volgende
dag zou komen
Mijn ogen zien
de dag kijken
ze scheiden het
licht van de nacht
Donker vertelt
dat het laat is
een merel fluit
naar forensen
Dag is voorbij
maar de winter
niet toch zingt een
merel een lied
Van voorjaar op
een tak in knop
terwijl donker
iets anders zegt
Ik kijk op van
het stadslawaai
tevreden want
het is gelukt
Ik leef dus ik
blog de adem
trekt door mijn lijf
bij het schrijven
Tuur het scherm vol
letters die er
zojuist nog niet
hebben gestaan
Lucht vult zich met
muziek en het
internet vult
zich met tekens
Hier komt een kort
levensteken
ik vertel je
dat ik besta
Als het suizen
verstomd begint
de stilte een
lied te zingen
Adem zweeft in
hoge noten
rond en blaast het
lied vrolijk rond
Mijn oren fluit
ik vol met lucht
de glazen zijn
bol van het vocht
Nog 1 nummer
klinkt van verre
tot het vliegtuig
zijn landing start
