De misthoorn op
het havenhoofd
huilt doedelzak
tegen de wind
Fietsers liggen
op het pad langs
de golfbrekers
de kamille
Groeit in hagen
distels bloemen
ruiken naar pies
en wee voorjaar
De scheepstoeter
licht ver maar de
ligfietser hoort
ze niet komen
Weet ik hoe je
heet dan blaas ik
hapjes in je
engelenhaar
Zilverreiger
zweeft goud luchtruim
de borst boegt het
schip hemels voort
Ik zit op de
snavelpunt en
stijg uit boven
mijn eigen stad
Ik land in staat
van verwarring
de lucht trekt dicht
voor ik open
De trein drukt vol
het te korte
treinstel kan de
massa niet aan
Opgetrokken
knieën een tas
drukt zwaar op de
schoot van mevrouw
Vakantie is
het en dan gaan
minder mensen
naar het werk toe
Dat denkt ns
maar wat doen al
die andere
mensen hier dan
Op straat ligt een
zak snoep open
en bloot vallen
snoepgoedjes uit
De puntzak ligt
op zijn kant ik
zie banaantjes
en dropstaafjes
Door het plastic
doorzichtigt het
snoepwaar tussen
dikke stippen
Zal ik de zak
oppakken of
laat ik lekkers
op straat liggen
Meestal drijft de
zin wel weer langs
in een watje
vol met wolken
Dicht je waarheid
licht en leven
tot een ons weegt
druppelt het vers
Dominees en
dichters prakken
de waarheid mals
van de dichtplank
Nauwkeurig blaat
ik het vers uit
alleen schaap
maakt er wol van
Als je goed kijkt
dan zie je niks
de dingen zijn
zoals ze zijn
Een aap noot niest
de minister
laat zijn beleid
weer laveren
De wereld raakt
kant noch wal een
mooi lied spot met
lief en leven
Net als de kern
je gaat raken
haakt dit gedicht
af in een boem
Ik glij mee op
een plukje wolk
de zon laat mij
hoger zweven
Ik adem uit
ik blaas de lucht
in wolkjes los
en drijf omhoog
Om mijn bellen
zwermen slierten
wolk het lijkt net
een hoofd met baard
De suikerspin
verdwijnt in de
monden honger
het klaart weer blauw
