Op tijd

De kou jaagt de
nacht weg en gooit
het raam open
dikke jas aan

De dag begint
veelbelovend
de omroeper
roept vertraging

Op dit station
vindt extra
controle plaats
houd kaartje klaar

De trein rijdt niet
op tijd alleen
de zon zwaait het
juiste moment

Licht na de duisternis

Als je maar ver
genoeg kijkt zie
je vanzelf wat
er niet gebeurt

Alles wat er dan
nog overblijft zal
een keertje wel
voorbij komen

Vergeet niet dat
licht van dichtbij
heel donker is en
donker heel licht

Net of je meegaat
met de zon zakt
en morgen weer op
te koekeloeren

Wij zien het maar doorgronden 't niet

Ineens vloog ik op
zag hoe de boom
voor het huis langzaam
stukken kleiner werd

De hemel lonkte
zwaaide en gebaarde
terwijl ik hoger klom
en dichterbij zag komen

Bijna hoorde ik stemmen
en tuurde nog verder
vooruit het licht in
en ik steeds minder zag

Daarna werd alles
donker en verwisselde
dag zich voor de nacht
en daalde ik diep

Een moment dacht ik
dat alles terug veranderde
de wolken verschoven
diep blauw voor het geluk

Ze zongen de psalmen
zoals ik ze alleen hoor
wij zien het maar
doorgronden 't niet

Je bent er heus

Ik probeer meer
van mij te laten
zien en schijn zo
hard als ik kan

Om mij heen drukt
een deken de kou
verder in mijn lijf
briest het windje

Soms glimp je
even door het dek
nog voor ik het
goed zie ben je weg

Dan kijk ik vooruit
en voel hoe je mijn
nek zachtjes kietelt
weet ik je bent er

heus

Niet jij vertrekt...

Ga maar doe maar
de weg van het
gelijk voert naar
zoete rozen

Adem in en
uit en vertel
mij waarom je
zo graag vertrekt

Vertrok jij maar
dan was ik niet
zo boos en stil
verdrietig hier

In plaats van zelf
te gaan vertrekt
een ander in
jouw plaats naar daar

Stil gewillig
ligt het gelijk
op straat over
de brug ver weg

Gelijk bestaat
niet alleen het
ongelijk dat
aan je hand loopt

In de vorm van
een kind dat met
je gaat omdat
het moet van jou

Knipoog

Je geeft me nog
een knipoog het
laatste rood groet
de dingen na

Ik mag kort in
je oog kijken
en zie veel meer
dan een streepje

De rest heeft zich
al verstopt in
het gebouw dat
een einde maakt

Van een lichte
dag en voorjaar
schijnt weer weg te
gaan en knipoogt

Niks nieuws

Hij staarde over het
veld de kale bomen
keken schalks terug

Ze deinden gedwee
op de maat die de
wind ze influisterde

Niks nieuws maakt
het grijs anders dan
gisteren of daarvoor

In zijn hoofd zoekt
alles gelijkenis maar
kan het niet vinden