Grijs morgenlicht

Grijs slaat de klok vanmorgen
een veegwagen probeert
de treurigheid te doorbreken

Het enige dat ik zie
is Arend Jan Boekestijn
op het Binnenhof verscholen

Onder het poortje
naast de microfoonbol
klappertandt het nieuws

Vuur van licht

Zonsondergang (foto: CathelijneX)

De zonsondergang in een rijdende auto. Je raakt getroffen door het avondrood en rijdt onderwijl door in de richting van het licht. En je laat je afleiden door die immense vuurzee. Misschien dat het inferno er zo uitziet. Maar dat kun je tegelijkertijd weer niet geloven. Zo mooi kan een inferno niet zijn.
Met dank aan CathelijneX voor de prachtige foto.

Licht en waarheid

Licht en waarheid
vallen uit de hemel
en zoeken een snelle
verblijfplaats voor vannacht

Geen tent houdt de
boel binnen en ook
de politici weten het
vocht buiten te laten

Alles is zo lek
als een mandje
en dan nog kijkt
iedereen onschuldig

Wat stand houdt
verdwijnt met een zucht
wind en de verlichting
blaast achter aan

Raaskallen

Ik raaskal in vuur
en vlam de hemel af
niemand hoort me
maar iedereen ziet me

Ik ben er niet
ik ben er niet
ik ben er niet

Heel even adem ik
verder tot de lucht
toehapt en een slag
water het raaskal blust

De engel van Utrecht

De engel van Utrecht

Gastblog van Irma Pijpers-Hoogendoorn

Sinds iemand in mijn omgeving begonnen is met een wolkenblog, kijk ik ook zo nu en dan wat bewuster naar de hemel. Waarom hij naar de hemel kijkt, is me nog steeds niet duidelijk, hoewel natuurlijk de Nederlandse wolkenluchten beroemd zijn, met name door de schilderijen van Ruijsdael. Maar die zie je niet zo vaak boven Nederland.

Een aantal weken geleden vertrouwde de vriend ons virtueel toe dat hij misschien wel zocht naar engelen. Onlangs was een danseres uit zijn midden verdwenen en hij hoopt dat ze nu door de hemel danst. En misschien doet ze dat ook, zij aan zij met mijn moeder.

De engel gefotografeerd door vieze treinruit

Toen ik afgelopen vrijdag in de trein zat en naar buiten keek, viel de lucht me direct op. Ik heb een engel gezien. Ze danste niet, maar hing bewegingsloos boven Utrecht, klaar om neer te dalen op de schouder van degene die haar het hardst nodig zou hebben. Het leek alsof ze in de lucht hing om te kijken wie het zou worden.

Ik aarzelde geen seconde, greep mijn mobiele telefoon en maakte door de smerige ruit heen een foto van de engel. De trein raasde verder, de stad kwam in zicht. Maar de engel bleef bewegingloos hangen boven de stad die steeds meer in beeld kwam: eerst de nieuwbouwwijken, later de kerktorens van de binnenstad.

De engel van Utrecht

Toen ik uitstapte, was de engel weg. Was ze neergedaald? En op wie? Niemand die het weet. Misschien wel op mij. Want toen ik weer naar van mijn werk naar huis fietste, werd ik aangereden door een scooter. Mijn vouwfiets ving de klap op, ik had - behalve een zere enkel - niets. Geluk? Of toch die engel die die morgen mij had uitgekozen om op neer te dalen?

Ondraaglijke lichtheid

Spreek de loftrompet
en blaas de lucht
langzaam in de verte

Nog iets verder vooruit
en dan ontstaan een tuit
waaruit de zwaarte stroomt

Een ander noemt het
ondraaglijke lichtheid
tot een mug voorbij zweeft

Lied van de hoop

Hoop de beter tijden
komen er zeker aan
licht spoedt zich
heus wel huiswaarts

Nog voor de dag
voorbij is en regen
valt wijst een knokkel
licht naar de hoop