Wolkenhemel

dinsdag 31 maart 2015

In een sneltreinvaart
onvermoeid stoeien
met alles dat meebeweegt

De wolken kolken
buitelen en duikelen
vijftig tinten grijs

Regen slaat het raam
in vlagen een druipend rek
belemmert het zicht

Na jaren zwijgen
breken tongen een fuga
over het pedaal

Licht- en schaduwspel
de donkere bewolking
weet van geen wijken

Ik zie ze weer
spoorbrug over
het kanaal het
fietspad ernaast

Mijn mobieltje
dat omlaag viel
precies in gras
langs waterkant

De duisternis
van de winter
de zomerse
middagwarmte

Vergeten zal
ik het tot ik
hier voorbijrijd
denkend aan toen

Ze drijven over
zonder te overdrijven
drijven we verder