In de verte
vlamt het vuur al
voor vanavond
er warmpjes bij
De andere
kant verovert
langzaam duister
dat ons straks scheidt
Dadelijk als
de kou over
het bolletje
van aarde aait
Tuur ik naar hoe
het kampvuur straks
gelijk dooft in
donker van nacht
De unster slaat
net verkeerd uit
je staat erbij
en kijkt het weg
De hoop vervliegt
ijl blaast de lucht
over je heen
verloren strijd
Dan sta ik weer
buiten en zie
hoe de zon weer
wat langer schijnt
Zonder er iets
voor te vragen
schijnt hij morgen
weer te wezen
Ik lees je stem
voor een verhaal
klinken oude
stemmen weer op
Juichen alle
mensen uit het
vroeger een lied
van verlangen
Er weer even
zijn een voorjaar
knoppen van de
herinnering
Dat jij er weer
staat je verhaal
vervormt zo als
ik het vertel
Uitgeschreven
leg ik je neer
je druppelt te
dikke woorden
Om nog mooi te
kunnen schrijven
volle strepen
vertroebelen
Wat ik zeggen
wil en niet rijmt
meer op iets het
wordt mij teveel
Maar nu je zo
daar ligt vind ik
het stil hoop ik
op een woordje
Je schrijft verder
zonder mij en
leest wat hier staat
misschien wel nooit
Doorwrocht wringt zich
een gedachte
op en kluwt tot
een bundel vast
Het brein zijn de
gedachten die
verringen en
door elkaar gaan
Doorwrocht tot een
schaduw van het
eigenlijke
idee nog is
De rechte lijn
is kort en snel
kronkelen helpt
je nadenken
Tranen tuiten
als je door het
verdriet kijkt dan
vervormt alles
Kleuren mengen
in het nat de
bewegingen
gaan vertragen
Maak niet teveel
lawaai bij het
huilen want het
verdriet liegt hard
Want ook grote
jongens huilen
in een hoekje
dat niemand ziet
Ik fietste op
de deken van
lucht hemelhoog
over de kou
Niemand zag me
de wind was er
snel genoeg voor
ik woei hard door
Zonder trappen
vooruit blies de
wind mij hard langs
de bestemming
Stoppen kon niet
meer de deken
onder mij was
onbereikbaar
