Tussen het gras
lig je verstopt
grond zwart van de
vegen aarde
Het water van
de gracht krijgt een
eigen golfslag
door de zwanen
In rijen breed
lopen ze op
water klotsen
een zee golven
Achter hen aan
stevent de boeg
van de heerser
doorbreekt de zee
Ik zocht in mijn
eentje naar een
nestje en kan
het niet vinden
Ik ben alvast
begonnen met
het zoeken van
dunne twijgjes
Het is nog te
koud voor liefde
en wie weet sta
je daar opeens
Daarom verstop
ik het beste
plekje hoog in
kale takken
Een lange lijn
trek ik van jou
naar haar terug
een koord danst daar
Op de lucht zweeft
het en wappert
mee op de maat
van de zwaaiwind
Nog even en
het knapt losjes
een uiltje laat
losjes vallen
Ik kijk om en
zie hoe alles
verschijnt als de
dansers weg zijn
Het ruwe licht
klotst tegen de
steven van de
hoge wolken
Voor de regen
valt schijnt alles
nog even licht
het gordijn dicht
De sluier schort
al het water
voor zich uit nog
even tot nat
Dan barst alles
een vurige
overgave
waait snel voorbij
Ik stond langs de
waterkant en
zag je zwaaien
de handen hoog
Je lijf zwaaide
mee alles boog
en wilde mij
gedag zeggen
Water klotste
tegen de boeg
het leek water
waarop ik dreef
Maar het was de
televisie
waarin je op
beeld spiegelde
De kwinkslag lag
nog in zijn bed
het ene oor
verwisselde
Voor de ander
alleen het licht
verried dat het
al ochtend was
Verder alles
stil de wolken
schommelden op
het ochtendrood
Voor regen was
het te laat want
net op tijd stond
de kwinkslag op
Ik ben je kwijt
waar je zat ligt
een lege plek
zonder iets jou
Ik zoek het licht
misschien is er
dan iets anders
dat ik kan zien
Duister donkert
noest voor zich uit
en omhelst mij
zonder schaamte
Ik worstel los
maar voel dat er
meer is en hoop
je straks te zien
