Ik liep over
het spoor in de
richting van de
goederentrein
Eenzaam wachtten
de wagons daar
om te worden
meegenomen
De wind trok aan
de trein maar hij
bleef roerloos staan
op de vlakte
Ver weg rookte
een schoorsteen de
wind trok de wolk
zonder stoppen
Je zegt dat je
er bent maar waar
ik ook kijk ik
zie je nergens
Je stem blijft stil
verscholen de
digitale
spelonk zwijgt hol
Zei je maar iets
een geluid dat
het zo goed is
bang zijn hoeft niet
Maar de onrust
in mijn hart ik
kan er met mijn
verstand niet bij
Ik stamel een
gedicht uit maar
weet niet eens wat
poëzie is
Ik verlang mij
achter een reeks
metaforen
zonder duiding
Onverschilling
dringt de liefde
zich aan mij op
weerbarstig vers
Brandt het vuur los
vol begeerte
aanraken en
vertederen
Voor het raam staat
een theepot op
de plaats waar een
grote plant stond
De erker wijst
nog altijd naar
voren uit de
herinnering
Beneden een
winkel waar de
fietsen boven
elkaar hangen
Nu sta ik stil
hou het verkeer
op en wacht tot
het licht groen geeft
Een dun laagje
ijs streelt over
het water van
de gracht winter
De helden van
de horror staan
fier overeind
en snuiven koud
Een voorspelling
is sneller dan
een leugen de
kou ijst ver weg
Ik vind het best
lekker nog een
paar nachten en
het is voorbij
Verkleed je maar
in wetskleren
speel maar zoals
het horen moet
Legitiem kruip
je rond in je
schaapskleren jij
vermomde wolf
Ik wacht tot je
uitgestotterd
bent je hoeft mij
niks meer zeggen
Kruip maar weg de
schulp verstopt zich
voor je bedrog
recht beloopt weg
Je keek een film
met doris day
deze koude
wintermiddag
Je zag blauwe
ogen blauwer
ingekleurd het
haar strakgekamd
In een scheiding
leek zijn haar nog
zwarter dan het
zwart dat het was
De telefoon
ging het scherm spleet
in twee zonder
elkaar te zien
