maandag 8 oktober 2012

Zonder einde

Op straat lag een
gedicht dat om
zijn einde vroeg
toe smeekte het

Draai mijn nek om
zonder respijt
een pardon komt
zo flauw over

Ik bukte naar
het gedicht om
te pakken maar
het giechelde

Niet doen niet doen
je kietelt mij
lachte het ik
liet het vallen

Zo eindigde
het gedicht in
een natte plas
loste inkt op

Letters dreven
in wolkjes weg
meegenomen
door het water

Published with Blogger-droid v2.0.9

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen